Annie Leibovitz is een van de weinige fotografen wier naam alleen al een beeld oproept. Portretten die je bijblijven, ook als je ze jaren later terugziet. Mensen die zich laten zien zoals ze gezien willen worden, en tegelijk iets prijsgeven wat ze niet van plan waren.
Wat mij aan haar werk blijft boeien is de combinatie van zorg en durf. Alles is voorbereid, tot het licht en het behang aan toe, en toch voelt het alsof er iets onverwachts gebeurt op het moment dat het echt telt. Die spanning tussen regie en toeval is precies waar het voor mij interessant wordt.
Haar portretten zijn nooit alleen een gezicht. Ze vertellen een verhaal, verwijzen naar iets groters, en durven lelijk of ongemakkelijk te zijn als dat het beeld sterker maakt. Juist die vrijheid maakt het werk tijdloos.
Deze reeks zette me aan het denken over mijn eigen aanpak. Vaker durven, minder veilig. Een portret hoeft niet mooi te zijn om goed te zijn.
archeologie architectuur bergamo brabant church Cicero Conceptuele Fotografie Filosofie fotografie gelderland germany Geschiedenis graffiti helmond Heythuysen Inspiratie italia italy Kunst Latijn limburg literatuur Live Metal museum Muziek nature Natuur netherlands noord-brabant Onderwijs photography rome romeinen schilderkunst Sculptuur siena Straatfotografie Street Art utrecht vergilius wandelen Zwart-wit Zwart-wit fotografie zwart-witfotografie